Charlotte Biskop
28Oct/130

Schaamhaar

Het is een ingewikkelde tijd om vrouw te zijn. Dat werd me pijnlijk duidelijk toen ik laatst op een feestje was en een man me vroeg wat voor werk ik deed. Mijn antwoord lag kennelijk allesbehalve in zijn lijn der verwachting. "Oh, ik dacht dat je Playmate was."

Het is ruim vijftig jaar geleden dat de Tweede Feministische Golf de Westerse wereld overspoelde. Ik ben me er constant van bewust dat veel vrouwen voor mij hebben gevochten voor de rechten die ik nu heb. Ze vochten voor stemrecht, economische zelfstandigheid, deelname aan het hoger onderwijs en voor seksuele bevrijding. Ze wilden in de media en in de pornografie niet alleen meer eenzijdig worden neergezet als huisvrouw en als lustobject. Lees verder...

Filed under: Uncategorized No Comments
25Aug/130

Sleur

Het is zondagochtend. Ben Howard zingt zijn liedjes en mijn liefde en ik zitten al uren samen in onze pyjama aan de keukentafel. We bladeren door tijdschriften en lezen elkaar zo nu en dan iets voor wat het voorlezen waard is. We lachen om de katten en bespreken wat we nu eigenlijk met de tuin willen gaan doen. Ze maakt ontbijt voor me, zet wat schaaltjes terug in de kast en terwijl ik naar haar kijk loop ik over van liefde. Ik kijk naar haar billen, haar blonde haar en volg de manier waarop ze zich moeiteloos sierlijk door de kamer beweegt. Ze lacht als ze me betrapt en geeft me een kus.

Het is iedere dag alsof ik haar voor het eerst zie. Steeds weer blaast ze me omver met haar schoonheid en verrast ze me haar humor, haar slimheid en de onuitputtelijke liefde waarmee ze alles en iedereen waarvan ze houdt overlaadt. Sinds ik haar ken is bij haar zijn het liefste wat ik doe. Ze is waar ik thuishoor. Ze is spannend en vertrouwd tegelijk. Het is alsof ik haar altijd al ken en het is alsof ik haar gisteren pas voor het eerst zag. Ze geeft me rust en al het vertrouwen dat ik nodig heb om mezelf te kunnen zijn.

Ik kan niet gelukkiger zijn dan zo; samen met haar aan de keukentafel. Met de kinderen die boven in de woonkamer televisie kijken en het speelgoed over het hele oppervlakte van de woonkamer verspreiden. Met het boodschappenlijstje op de schoolbordmuur en een kat die het etensbakje leegschopt omdat ze het nu eenmaal fijner vindt om van de grond te eten. Met haar is het dagelijks leven een feest. We BBQ'en met buren, doen boodschappen het liefst samen en kunnen rijkhalzend uitkijken naar een avond op de bank.

Het is verleidelijk om te denken dat je leven pas geslaagd is als je het groots en meeslepend leeft. Maar niets is minder waar. Zij leerde me dat groots gevoel in de kleinste dingen zit. Niets is meeslepender dan het leven écht durven leven en echt durven zien. Om het niet af te raffelen terwijl je naarstig zoekt naar een nieuw hoogtepunt, maar om juist te genieten van elk moment. Samen maken we sleur tot het hoogst haalbare geluk. Sleur betekent niet dat je genoegen neemt met minder. Sleur is niet hetzelfde als het uitzitten van je miserabele leven, omdat je de hoop op groots en meeslepend al lang hebt opgegeven.

Sleur is niets minder dan groots gelukkig zijn met alles wat je hebt. Sleur is weten dat je gevonden hebt waar je altijd naar hebt gezocht, dat omarmen en nooit meer loslaten. Sleur is je beseffen dat je gelukkig bent. Ik gun iedereen sleur.

Filed under: Uncategorized No Comments
6Feb/133

Heb me lief

Ik had die avond het gevecht om de afstandsbediening gewonnen. In een gezin met vijf kinderen vereist dat behoorlijk wat domme kracht of intelligentie. Of geluk, zoals bij mij het geval was. Niet iedereen was thuis en mijn ouders  waren tijdens het journaal in slaap gevallen. Op zich interesseerde de televisie me niet echt, maar die avond zapte ik zo nonchalant mogelijk naar Nederland 2.

Ik was het op dat moment al wel gewend dat de mensen mijn gevoel voor muziek en het leven in zijn geheel niet zo goed begrepen, dus ik had niet de behoefte om mijn programmakeuze uit te leggen. Ik drukte de volumeknop wat omlaag en probeerde me onzichtbaar te maken.

Vanaf de eerste minuut was ik gefascineerd door de vrouw die ik op het beeldscherm zag. De manier waarop ze bewoog, hoe zorgvuldig ze haar woorden uitsprak, hoe streng ze voor zichzelf was, maar tegelijk zo vol liefde. Ik wilde haar kennen. Ik wilde haar troosten, ik wilde bij haar schuilen, ik wilde haar zijn. Stille tranen liepen langs mijn wangen toen ze zich afvroeg wie ze eigenlijk was. En waar ze eigenlijk thuishoorde. Misschien wás ik haar wel.

Ik had genoeg mensen gesproken die haar stom vonden. Of lelijk. Of een clown. Soms ook hautain, vreemd of simpelweg ongrijpbaar. Ik kon me voorstellen dat het haar niet deerde. Het leven had haar ieder gevoel al geleerd.

In de jaren daarna bleef ze bij me. Soms was ze er ineens, op een onbewaakt moment. Soms werd ik wekenlang met haar wakker en ging ik met haar naar bed. Er was ook een tijd dat ze volkomen verdwenen leek. Later ontdekte ik dat zij míj niet per se had verlaten, maar dat ik vooral mezelf was kwijtgeraakt. Ze kwam bij me terug en nam ook mezelf weer mee.

Een paar weken geleden zag ik haar weer. Ze was ouder geworden, maar verder was ze precies dezelfde persoon die me jaren geleden het gevoel gaf dat ik niet gek was. Ze zong. Ze zong ieder gevoel dat ze kende. Ze greep me, aaide me, sloeg me met platte hand in mijn gezicht en kuste me. Ik keek naar haar, stilletjes, soms wiegend op de muziek. En ik kneep zachtjes in de hand van de enige andere persoon op aarde die zonder naar me te kijken precies wist wat ik voelde. Ik huilde twee uur lang.

Na afloop signeerde ze in de lobby van het theater. Ik liep langs haar en ik wilde haar vasthouden. Ik wilde haar tengere lijf tegen dat van mij drukken en ik wilde in haar oor fluisteren dat ik haar dankbaar was. Natuurlijk durfde ik niet. En dat gaf niet. Die avond gaf ze namelijk antwoord op de vraag die zowel haar als mij al jaren bezighield. Namelijk op de vraag waar ze eigenlijk thuishoorde. Ze zei het niet, maar ze liet me voelen dat thuis misschien geen plek is, maar dat thuis is bij de mensen van wie je houdt. Of je ze nu zachtjes in hun hand knijpt, of ze van afstand bewondert.

Filed under: Uncategorized 3 Comments
27Nov/120

Kijkdoos

Jongens, luister goed. Ik wil het ergens met jullie over hebben. Jullie weten allemaal dat de krochten van het internet een gevaarlijke en donkere plek zijn. Je leert er dingen waarvan je niet weet hoe je ooit zonder hebt kunnen leven. Of misschien ook wel. Hoe dan ook: ik maak me sinds een paar dagen grote zorgen over het amusementsgehalte van mijn vagina. Ja, je hoort het goed. Als je soms denkt dat je tegenwoordig nog wegkomt met een kek landingsbaantje of een gladgemaaid tuintje heb je het mis. Designer vagina’s zijn wat deze wereld nodig heeft. Mijn saaie snee moet een flamboyante flamoes worden, besloot ik. Anders tel ik niet meer mee. Lees verder...

Filed under: Uncategorized No Comments
8Oct/120

Lachen voor de vrede

Heb je de laatste aflevering van College Tour gezien, die met Desmond Tutu? Ik was zwaar onder de indruk van die man. Hoe verbaast me elke keer weer hoe licht en vrolijk dat soort mensen zijn. En met dat soort mensen bedoel ik de Gandhi’s, Dalai Lama’s en de Mandela’s. Dat soort mensen zijn altijd in voor een grap, ze nemen zichzelf vooral niet te serieus, lachen als kleine kinderen, en ondertussen vechten ze de voor wereldvrede. Lees verder...

Filed under: Uncategorized No Comments