Charlotte Biskop
12Oct/141

Ode aan de liefde

Dit is een ode aan de liefde. Een ode aan aardig zijn en aan elkaar het beste gunnen. En het is een ode aan corny. Want corny bestaat niet, als je de liefde kent.

Drie jaar geleden zag ik haar voor het eerst. In een kroeg in Amsterdam. Het was geen toevallige ontmoeting, want ik had haar uitgenodigd. Zij en ik. Samen met nog vijf anderen. Ik kende ze van Twitter en was benieuwd of die leuke mensen dat in het echt ook waren. Een beetje nerveuzerig vroeg ik of ze misschien eens wilden onderzoeken of we elkaar in het echt net zo aardig zouden vinden als in 140 tekens. Ze wilden allemaal komen.

Ik was verdwaald. Natuurlijk was ik verdwaald. En ik was te laat. Veel te laat. Ik droeg hoge hakken en had tot bloedens toe langs de verkeerde gracht gelopen. Mijn hoofd was rood van de hitte en het zweet liep langs mijn rug, maar toen ik binnen kwam zaten ze daar. Zes mooie mensen, allemaal lachend naar mij te kijken. Ik stelde me voor, maar bewaarde haar voor het laatst. Als een cadeautje dat je pas op het laatst open maakt omdat je de spanning nog iets wil vergroten. In mijn herinnering bewoog de wereld vanaf dat moment in slowmotion.

Het eerst zag ik haar voeten, in zalmroze hoge hakken. Daarna haar blote benen in een lavendelkleurige jurk. En toen keek ik recht in haar ogen. Ze straalde en het leek alsof ze licht gaf. De kleur van haar ogen verwarde me en dat doet het nog steeds*. We kusten elkaar gedag. Ik rook haar parfum en voelde de zachte huid van haar wangen tegen mijn gezicht. Ik denk dat ik nogal debiel grijnsde.

(*De kleur laat zich het best beschrijven als de kleur van een bergbeekje van smeltwater op een eerste mooie lentedag. Corny, ik weet het. Maar daar had ik je in de eerste alinea al voor gewaarschuwd.)

Die avond was tegelijkertijd vertrouwd en extreem spannend. Het leek alsof ik haar al eeuwig kende en het voelde alsof ik haar nooit helemaal kennen zou. Ik wist dat dit was waarnaar ik altijd had gezocht. En ik wist dat ik nooit meer zonder haar wilde.

Het duurde even voordat we durfden, maar er was vanaf dat begin geen weg meer terug. Zorgvuldig gebouwde muurtjes van zelfbescherming werkten niet meer, de ratio was dood. Verstandige argumenten leken waardeloos en hoe hard we ook probeerden om van elkaar weg te rennen, we kwamen altijd weer bij elkaar uit. We overwonnen onszelf, want aan elkaar twijfelden we niet. Tweeeneenhalf jaar geleden gaven we ons over. Aan de liefde en aan elkaar.

Sinds die tijd is het gelukkigste wat ik doe iedere avond in haar armen in slaap vallen. En elke ochtend naast haar wakker worden. Het went niet. Steeds weer ben ik verbaasd over hoe mooi ze is. Iedere dag is het weer alsof ik haar altijd al kende. En alsof ik haar nooit helemaal zal doorgronden.

Ze is liefde in haar puurste vorm. Ze ademt liefde, praat liefde, beweegt liefde. Ze raakt zo’n beetje iedereen die ze tegenkomt met haar ontwapenende puurheid. Ze is eerlijk, bloedmooi, oprecht geinteresseerd en als ze haar aandacht op je richt is het alsof ze rechtstreeks in je ziel kijkt. Vanaf dat moment ben je verloren. En gered. Ze leerde mij de liefde kennen.

Ze maakt me heel waar ik stuk ben. Soms zijn we samen stuk. Dan huilen we en duwen we elkaar weg in het verdriet van oude pijn. Maar er is nooit iets wat een nieuwe ochtend niet goed kan maken.

Ze maakt me aan het lachen zoals niemand anders dat kan. En ze maakt zichzelf aan het lachen zoals niemand anders dat kan. Dan grinnikt ze met schuddende schouders om haar eigen grap. En glimt ze van trots. Ik denk dat ze zelden zo trots op zichzelf is als na een goede grap. Ik vind haar het grappigst als ze lacht om haar eigen grappen.

Sinds ik haar ken voel ik me geen nomade meer. Ik dacht dat ik me nooit ergens helemaal thuis zou voelen. Zij gaf me een thuis. Een veilige plaats waar ik kan aarden en waar ik mezelf mag zijn. Ook op stomme dagen, als ik chagrijnig ben of labiel. Als de wereld zwart is steekt zij kaarsjes aan. Ik ben niet meer bang om iets te missen, denk nooit meer dat ik misschien liever ergens anders wil zijn. Ze gaf me rust. Bij haar ben ik thuis. En er is geen plek op aarde waar ik liever ben dan daar.

Naast een thuis, gaf ze me kinderen. Prachtige kinderen van prachtige vaders en de allermooiste moeder. Kinderen waar ik trots op ben. Het is een voorrecht om ze van zo dichtbij op te zien groeien. Om te zien hoeveel ze lijken op hun ouders en om te zien waar ze hun eigen pad kiezen. Het zijn niet alleen haar kinderen, maar ook beeldschone, inspirerende en perfect gelukte individuen. Ik ben trots op hoe slim en grappig ze zijn. En dankbaar dat ik deel mag zijn van het gezin dat ze vormen. Het is het beste cadeau ooit.

Met haar zijn er geen reserves. Er is geen brandtrap en er is geen nooduitgang. Ik gaf haar mijn hart en zij gaf mij het hare. En ik weet dat het bij haar veilig is. We zijn lief voor elkaar en gunnen elkaar geluk. Ze leerde me dat je de liefde soms even ruimte moet geven om haar te laten groeien. Liefde leeft en moet kunnen ademen. En steeds als ik die liefde in haar ogen zie als ze naar me kijkt, is het leven perfect.

Dit is een ode aan mijn liefde. De mooiste, grappigste, vertrouwdste en opwindendste liefde die er maar bestaat. Op een lang, chaotisch, meeslepend, sleurrijk, onvoorspelbaar en vooral gelukkig leven samen, lief. Happy anniversary.

Filed under: Uncategorized 1 Comment
7May/140

Openbaar lustobject

Beste burgemeester Van Zanen,

U zult zich wel een hoedje geschrokken zijn van de reacties die u heeft gekregen op uw compliment aan de Utrechtse politicologe Monique Samuel. Het was tenslotte een compliment, niet waar? U kon ook niet weten dat het bij haar zo verkeerd zou vallen. Maandag tijdens het bevrijdingsfestival in uw stad had u een discussie met haar. Zij liet vallen dat ze lesbisch is en u zei dat u dat zonde vond, omdat ze zo'n mooie vrouw is. Tot uw verbazing werd Monique boos, omdat ze uw opmerking denigrerend en kwetsend vond.

Toegegeven, ik begrijp Monique wel. Sterker nog, ik ben het volledig met haar eens. U maakte gisteren uw excuses en zei dat u "denkt dat ze u terecht op uw nummer heeft gezet". Het klinkt echter alsof u toch nog niet precies snapt waarom ze zo boos was. Ik zal proberen om het uit te leggen. Niet om u nogmaals op uw nummer te zetten, wel omdat ik hoop dat u het hierna daadwerkelijk begrijpt. Lees verder...

Filed under: Uncategorized No Comments
6Feb/140

De slag om de venusheuvel

De Amerikaanse winkelketen American Apparel shockeerde afgelopen maand nietsvermoedende voorbijgangers in New York. Van de een op de andere dag waren de mannequins in de etalage uitgedost met een flinke bos schaamhaar. Het zicht op de weelderige pluk donker haar werd nog eens extra benadrukt door het doorschijnende ondergoed dat de etalagepoppen droegen.

Op diezelfde dag presenteerde actrice Cameron Diaz haar Body Book waarin ze lezers vraagt te overwegen om hun schaamhaar toch vooral te laten staan. "Het is een persoonlijke keuze maar ik leg het je gewoon voor: overweeg je vagina volledig gekleed te laten dames. Over twintig jaar zul je het nog steeds presenteren aan een bijzonder iemand en het zou mooi zijn om het hem of haar ook te laten uitpakken als het cadeautje dat het in werkelijkheid is." Lees verder...

Filed under: Uncategorized No Comments
3Nov/130

Zijn tong in mijn mond

Mijn baas had de kassa’s van mijn collega’s al geteld. Nu was die van mij aan de beurt. Normaal gingen we allemaal tegelijk naar huis, maar vandaag had hij de rest al weggestuurd. We zaten naast elkaar in het kantoor terwijl het briefgeld door de telmachine ratelde. Ik stond op om naar huis te gaan, maar opeens stond hij voor me. Met beide handen greep hij naar mijn hoofd, trok het dicht naar dat van hem en duwde zijn tong diep in mijn mond.

Zijn tong. In mijn mond. Lees verder...

Filed under: Uncategorized No Comments
28Oct/130

Schaamhaar

Het is een ingewikkelde tijd om vrouw te zijn. Dat werd me pijnlijk duidelijk toen ik laatst op een feestje was en een man me vroeg wat voor werk ik deed. Mijn antwoord lag kennelijk allesbehalve in zijn lijn der verwachting. "Oh, ik dacht dat je Playmate was."

Het is ruim vijftig jaar geleden dat de Tweede Feministische Golf de Westerse wereld overspoelde. Ik ben me er constant van bewust dat veel vrouwen voor mij hebben gevochten voor de rechten die ik nu heb. Ze vochten voor stemrecht, economische zelfstandigheid, deelname aan het hoger onderwijs en voor seksuele bevrijding. Ze wilden in de media en in de pornografie niet alleen meer eenzijdig worden neergezet als huisvrouw en als lustobject. Lees verder...

Filed under: Uncategorized No Comments