Herinneren

Ik herinner het me. Ik herinner het me heel goed. Het is wonderlijk hoe sommige momenten worden opgeslagen in het geheugen. Hersenen hebben een constante stroom van informatie te verwerken; beelden, geluiden, geuren. Het gevoel van de stugge stof van de bank langs mijn vingertoppen, terwijl ik de smaak van wijn proef achterop mijn tong. Totaal willekeurige elementen worden geregistreerd. De meeste daarvan halen het niet tot het bewustzijn, maar worden ergens halverwege als niet belangrijk gemarkeerd. Razendsnel wordt bepaald of een moment het herinneren waard is. Vertrouwde muziek hangt als een lome zomerdag in de lucht. De meeste herinneringen bestaan slechts uit één of hoogstens een paar zintuigen. Ik herinner me bijvoorbeeld een geluid. Of een geur. Dat roept een context op, maar zelden is die context een rechtstreekse registratie van het moment waarop de herinnering werd opgeslagen.

Je parfum bereikt zo nu en dan subtiel mijn neus. Ik wil me voorover buigen en je hals ruiken. Aanraken. Slechts in een enkel geval is een moment zo het herinneren waard, dat alle zintuigen tegelijkertijd hun registratie vastleggen. Op dat bewuste moment ontbreekt dat besef volledig, maar iets in het lichaam weet dan al dat het ooit waardevol zal zijn. Je brengt je hoofd dichter bij het mijne en streelt mijn haar uit mijn gezicht. Het kietelt langs mijn wang. Dit soort herinneringen worden niet opgeslagen omdat ze later misschien van pas komen, of omdat ze nuttig zijn. Ik voel de stof van je kleding en daaronder de warmte van je huid. Mijn hand langs je billen, je borsten, je adem ruikt naar alcohol en sigaretten. Ze worden opgeslagen om herbeleefd te worden. Keer op keer. Op momenten waarop ze niet worden verwacht en waar ze niets te zoeken hebben.

Je zucht alsof je even vergat te ademen. We maken ons los uit de omhelzing en eindelijk zijn daar je lippen. God ja, je lippen. Het gekke van dit soort herinneringen is dat ze geen gewoonte worden. Je kreunt zacht terwijl ik plagend op je onderlip bijt. Iedere keer dat ze overvallen zijn ze weer even sterk. Alle zintuigen halen hun bijdrage naar boven en het moment waarop ze bij elkaar komen is net zo intens als het moment zelf. Je zakt wat achterover en daar is het. Nog steeds. Na honderden keren herbeleven. Het moment. Ik krijg kippenvel en kriebels in mijn onderbuik. Je blik. Die ene blik. Je blik vol belofte. De belofte van je dijen, je borsten, je handen in mijn haar en veel later je voldane glimlach. De belofte van je zachte lippen op mijn slaperige rug, in het ochtendlicht. Ze hebben geen praktisch nut, maar ze herinneren aan de gedachte dat het leven zo ontzettend de moeite waard is. Al is het maar door dat ene perfecte moment.