Zondag

Het is zondag, maar dan echt zo’n typische zondag-zondag. Zo’n zondag waarop de Arnhemmers tevreden zijn, waarop de stemming neigt naar optimisme en waarop maandag nog heel ver weg lijkt. Ik ben aan het werk in het café. De muziek speelt zacht, gasten drinken in kleine groepjes wijn of bier en lachen om het leven of elkaar.

Als ze binnen komen lopen ben ik even van mijn à propos. Als geoefend barvrouw zie ik direct in welke relatie mensen tot elkaar staan als ze de deur binnenstappen. Een groepje vrienden, collega’s, een getrouwd stel of stiekeme geliefden. Allemaal stralen ze bewust of onbewust signalen uit die de onderlinge verhouding verraden, maar dit duo kan ik niet plaatsen en dat intrigeert me.

Het ongewone gezelschap stapt luidruchtig op de bar af. De één lang, donkerharig en verzorgd. Netjes, ambtelijk bijna. Beheerst, bescheiden en voorkomend, maar met een speelse glimlach. De ander is luidruchtig, langharig en nonchalant. Zijn overhemd hangt half uit zijn versleten broek. De blinkende en plagerige lichtjes in zijn ogen kijken dwars door iedere zorgvuldig opgebouwde façade heen. De twee mannen lijken in niets op elkaar. Ze bestellen een fles rode wijn en kiezen een tafel in de hoek, waar ze geanimeerd beginnen te praten.

Tijdens de uren die volgen vloeit de wijn rijkelijk en vang ik flarden op van herinneringen die ze met een aanstekelijke levenslust delen. Het zijn herinneringen aan elkaar, aan hun vriendschap. Ze lijken elkaar al lang te kennen.  Steeds als ik hun glazen bijschenk word ik iets wijzer over hun geschiedenis; ze komen net terug van een dancefeest in Berlijn. Ik lach, omdat ik dat nooit achter ze gezocht had en omdat het daarom precies bij hen past.

Mijn baas wenkt me en zegt dat ik wel mag stoppen voor vandaag. Het is rustig en hij kan het verder wel alleen af. Ik twijfel, want ik moet de volgende dag vroeg op, maar de mannen hebben al een extra glas wijn klaarstaan en wijzen met grote gebaren naar de vrije stoel.

Als trio zijn we nog opmerkelijker dan zij al waren als duo, maar het klopt. We praten over het leven. Over tegenslagen en twijfel. Over alles kwijtraken wat je bezit en erachter komen dat het niet uitmaakt, omdat een vriendschap zoals die van hen de rijkdom is die er toe doet. We drinken, lachen en even zie ik het leven zoals ze is zonder decoratie. Puur, soms rot, maar overwegend mooi als je haar zonder oordeel tegemoet treedt.

Dit verhaal verscheen eerder op de website Arnhem Dichtbij.